Na początku był Chaos.
Później, z Chaosu wyłoniło się istnienie. Natura, Ludzie, Nieludzie, zwierzyna.
Nastały czasy Harmonii. Bogowie zesłali nam pokój.
Zaś bezbożni Ludzie zniweczyli boskie czyny, rozpoczynając wojnę.
Wojna ta jest wieczna, a jej żywioł pochłania nasze życia, dusze, serca i umysły.
Niechaj krew się leje, a jej strumienie zmyją grzechy bezbożnych Ludzi.
Niech żyje Chaos.
~Onka,
dzień przed śmiercią.
Sheolo otworzyła oczy, a jej ciało lekko drgnęło. Oddychała ciężko, ale miarowo. Z osłupieniem wpatrywała się w płachtę namiotu z jeleniej skóry, którą już doskonale znała, ale która wydawała jej się w tamtej chwili nad wyraz obca. Leżała w bezruchu, chociaż początkowo walczyła z chęcią zerwania się na równe nogi. Stopniowo pozwalała mięśniom rozluźnić się, w miarę, jak jej serce zwalniało tempa. Dopiero po trzech minutach zorientowała się, że od momentu przebudzenia nie mrugnęła ani razu. Odetchnęła niespokojnie, przymykając powieki.
Sen, jaki nawiedził ją tej nocy, nie należał do koszmarów. Tym, co wytrąciło dziewczynę z równowagi, była odmienność onirycznej wizji. Nigdy wcześniej nie zobaczyła czegoś tak odważnego, tak odmiennego, a przede wszystkim - tak bluźnierczego, jeśli chodziło o zdanie jej matki. Co prawda nie wiedziała, jak powinna interpretować zapamiętane obrazy, ale jednego była pewna - pragnąc nadal żyć, nie mogła opowiedzieć o tym śnie Once. A to okazywało się całkiem skomplikowane, zważywszy na to, iż stara szamanka-liderka codziennie przepytywała swych plemiennych podwładnych ze snów, jakie, jej zdaniem, zsyłali im bogowie.
Sheolo usiadła po turecku na białych, niedźwiedzich futrach, służących jej za posłanie. Przeciągnęła się z cichym pomrukiem, narzekając w myślach na wysoką temperaturę ciała, przyprawiającą ją co rano o nieprzyjemne uderzenia gorąca. Korzystając z bardzo wczesnej pory, dziewczyna postanowiła udać się do pobliskiego potoku, by zażyć kąpieli. Wstała, pospiesznie rozejrzała się po rozleniwionych cielskach braci plemiennych, które ciągle pokrywała posoka z rytuałów prowadzonych ubiegłego wieczoru i wymknęła się pędem, by nikomu nie przyszło do głowy jej zatrzymać.
Dopiero wbiegając do zimnej wody poczuła, jak rześkie jest powietrze tuż przed wschodem słońca. Ślepy strach towarzyszący jej tuż po przebudzeniu się zaczął ustępować adrenalinie, tak bardzo naturalnej dla Wilkowatych. Z tym, że dla Sheolo adrenalina stała się metodą na przetrwanie.
Młoda nie wiedziała, kiedy jej matka popadła w herezję - to oczywiste, iż nie mogła zadać tego pytania. Pozostaje zagadką, kiedy dokładnie dziecięcy umysł Wilczycy oparł się idei liderki. Teoretycznie, poznając zaledwie dwie kultury (z czego kolejna okazała się gorsza od poprzedniej), nie powinna być w stanie wyrobić w sobie zupełnie przeciwnego światopoglądu. A jednak to zrobiła. Ta średniego wzrostu kobieta, o jeszcze niewyrobionych w walce mięśniach słynęła z większego temperamentu i gorętszej krwi, niż jej matce dane było kiedykolwiek dostrzec w którejkolwiek z ofiar składanych dla Przodków.
Przyglądała się odbiciu swoich oczu w zacienionym miejscu, gdzie resztki niewymytych jeszcze przez leniwy potok skał blokowały przepływ wody. Oczy stanowiły wyłączny element sylwetki Sheolo, pozwalający jednoznacznie określić przynależność rasową. Przynajmniej tak mawiała Onka, krytykując postępowanie córki. Choć w tym miała rację - żółto-brązowe tęczówki Sheolo układały się w misterną kompozycję, nadającą dziewczynie dzikiego, zwierzęcego spojrzenia.
Młoda westchnęła, oglądając się na coraz jaśniejsze sklepienie widoczne nad skałkami. Znała ten zakątek na pamięć, przychodziła się tu kąpać przez siedemnaście lat. Mimo to, ciągle zdarzało jej się zawieszać w tym miejscu swoje myśli, podziwiając pozorny spokój natury. Strumyczki, delikatnie lśniące się w świetle słońca lub księżyca, swoją subtelną konsystencją sprawiające wrażenie wręcz miękkich w dotyku; głucho szumiące liście o nasyconej barwie zieleni, ułożone w gęstwinie zdającej się skrywać potok przed resztą świata; niewzruszone głazy, dławiące echo szczęśliwie świergoczących ptaszków, jakim przypadkiem zdarzyło się zabłądzić i przysiąść na tutejszych gałęziach. Takie momenty były dla niej bardzo ważne. Przepełniały ją zachwytem wobec całego istnienia.
Oddychała głęboko i uśmiechała się, pozwalając naturze otoczyć ją całą tą pozytywną energią, której tak bardzo brakowało w religii plemienia Dur'Khan. W końcu, po nieokreślonym czasie, zaczęły do niej docierać skrzekliwe brzmienia nawoływania Onki do porannej modlitwy. Twarz Sheolo zrazu straciła błogi wyraz, a kąciki ust powędrowały w dół, tworząc lekki grymas.
Ptaki śpiewające wśród drzew umilkły, a wiatr szeleszczący liśćmi jakby zamarł. Wilczyca wyszła z wody, obracając się ku ścieżce, którą przybiegła i przeszyła las wściekłym spojrzeniem, niby wpatrując się w konkretny obiekt.
Nawet to miejsce uważa twoją religię za kpinę, matko.
- Przybywajcie...! Moje dzieci...! Tak, tak, oto krwawe słońce, na które teraz spoglądacie, zalewając swym światłem naszą planetę, obwieszcza kolejny dzień! Nie możemy zawieść bogów! Czas na ofiarę! Wyruszmy po żniwa!
Sheolo akurat weszła w pole widzenia swojej rodzicielki, gdy ta rozpoczęła regularne modły. Młoda uniosła lekko brwi i westchnęła ciężko, obrzucając wzrokiem chude, acz nienaturalnie umięśnione nogi Onki, wystające spod długiej przepaski z ludzkich kości, skór oraz paznokci. Stara wyginała się z taką żarliwością, że prawie wykonywała szpagat.
- TERAZ! Ja, słuchaczka Przodków, obdarzona ich zmysłami, pragnę wysłuchać waszych snów...! Przybywajcie i opowiadajcie, a ja przepowiem, co przekazali wam bogowie...!
Chcąc nie chcąc, dziewczyna ustawiła się w kolejce. Starała się zachowywać normalnie, ale, należąc do Wilków, nie posiadała umiejętności oszukiwania. Czuła, że ten dzień będzie dla niej trudny.
Nawet nie słuchała, o czym Onka rozmawiała z pozostałymi. W ignorowaniu ohydnego głosu matki nie przeszkadzała jej nawet głośność, z jaką szamanka zwykła wykrzykiwać swoje sentencje. Sheolo już dawno przestała się zgadzać z poglądami Dur'Khan. Nie rozumiała, w jaki sposób nienawiść i śmierć miałyby stanowić drogę odkupienia dla śmiertelników. Owszem, pojmowała historię Wojny i uważała za wysoce niesprawiedliwy występek ludzi, ale wątpiła, by bogowie życzyli sobie odpowiadania cierpieniem na cierpienie.
Dali życie temu, co dobre i piękne. Może i ludzie uczynili źle, skazując nas tamtego dnia na śmierć. Ale kimże jesteśmy, niosąc temu wspaniałemu lądowi mękę? Kto prowadzi naszą dłoń, gdy podlewamy kwitnące rośliny krwią? Czy rzeczywiście Przodkowie wybrali nas na egzekutorów sprawiedliwości na tym świecie...? Nie. To nie może być prawda. Bogowie dali nam życie i śmierć, by pokazać Harmonię. Obdarzając nas Życiem, wręczyli nam niepowtarzalny dar, którego nikomu nie powinno się odbierać, zanim nie wybije jego godzina. A gdy godzina wybije, oznacza to, że nadszedł czas spłacenia naszego długu, który zaciągnęliśmy u Bogów, przyjmując dar istnienia. Oto równowaga, nie ma innej. Nauki Onki są herezją.
Lecz owe przemyślenia nie utwierdzały ją w przekonaniu o własnej racji. Koniec końców, Sheolo wiedziała, iż nie jest wybranką Przodków, a jej matka - chociaż postępowała okrutnie i niezrozumiale - faktycznie mogła uzyskać ich przychylność. Dziewczyna nie wiedziała, czy w takiej sytuacji chciałaby wyznawać cokolwiek. Trwała w niepewności o swój los, gdy w myślach przeklinała wyrocznię Dur'Khan, a jednocześnie marzyła o poznaniu odpowiedzi na dręczące ją pytania - nawet, gdyby miało to być równoznacznym z bezlitosną karą Patronów, wymierzoną jej za niewierność.
Duchy nigdy nie odpowiadały. Aż do dzisiaj.
- Moja córko. - Usłyszała standardowe przywitanie.
- Matko. - Pokłoniła się, kucając i przyklękując na jednym kolanie.
- Powstań. Zwierz mi, czy Przodkowie zaszczycili cię dzisiaj swoją obecnością?
- Tak, matko - odpowiedziała zgodnie z prawdą. - Obdarzyli mnie niezwykłą wizją.
- Jestem dumna, że odziedziczyłaś po mnie dar widzenia świata duchów, córko. A teraz opowiedz mi, co przepowiedzieli ci Bogowie - wychrypiała, a jej twarz zakryta wilczą czaszką przekrzywiła się w wyrazie ciekawości.
Sheolo uniosła głowę, obrzucając sylwetkę Onki przelotnym spojrzeniem. Liderka była ohydna jak zawsze. Na jej wyciągniętej prawej dłoni, ułożonej w geście chwytania niewidzialnego przedmiotu, znajdowało się pięć pierścieni, a każdy z nich został stopiony z metalowym szponem przedłużającym palce. Oprócz zakrycia twarzy, szamanka nałożyła też wilczy kaptur, chowający włosy i plecy, aż do pośladków. Na piersiach nosiła dziesiątki naszyjników z dziecięcych kostek. Dopełnieniem wizerunku Onki były kąpiele we krwi. Odór zgnilizny bijący od tej kobiety przyprawiał o mdłości nawet zwierzęcych.
-Ja... ukhm. Nie jestem przekonana, co widziałam... - zaczęła Sheolo, uciekając wzrokiem gdzieś w bok, ku kamiennym stopniom prowadzącym do ołtarza, przed którym stała szamanka.
- Powiedz to, co jest najbliższe twojemu poznaniu!
- Więc... była to przestrzeń. Nie umiem nazwać tego miejsca. Po prostu przestrzeń. Zamiast nieba, widziałam oczy Wielkiego Przodka. Oglądał zdarzenie, które mi się przyśniło.
- Dobrze! A teraz mów! Co pokazał ci Przodek?! - chrypiała Onka, a w głębi pustych oczodołów kościanej maski lśniły podejrzliwe iskierki.
- Dwie istoty. - Oddech Sheolo stał się nieco nienaturalny. W jej zachowaniu dało się dostrzec zdenerwowanie. - Wilka i... drugą. Świetlistą.
- Co...? - oburzyła się matka. - Na tym świecie już nie ma światła!
- Na oczach Przodka, świetlista istota zabiła wilka - wyrzekła z pewnością dziewczyna. - Lub, raczej... ściągnęła go w przepaść. W otchłań.
Postura starej wskazywała na głęboką konsternację. Kobieta zastygła w bezruchu, co zdarzało się naprawdę rzadko wśród jej bytu skupionego na monotonnym kiwaniu i wyginaniu się, niby w boskich rozważaniach. Sheolo, spodziewająca się negatywnego obrotu spraw, zezowała na broń Onki - ułożoną na plecach dzięki wzmocnionemu, skórzanemu, napiętemu na klatce piersiowej paskowi kosę, której ostrze, kute zgodnie z naukami smoczych kowali (to długa historia, jak Dar'Khan poznali owy schemat...), należało do pierwszorzędnych. Część tnącą ostrza ukształtowano dość prosto, sierpowato, ale tajemnica żyć odebranych przez kosę szamanki spoczywała w rzadkim, dodatkowo hartowanym metalu obciążonym z wierzchniej strony przez skałę magmową. Tym sposobem, broń mogła służyć zarówno do ogłuszenia przeciwnika, jak i z użyciem odpowiedniego wkładu siły do rozpłatania go na pół. Rzecz jasna, nie każdy potrafił sprawnie posługiwać się tym przedmiotem o ogromnej wadze.
Młoda z łatwością potrafiła wyobrazić sobie, jak ta kosa przecina jej kręgosłup. Być może dlatego, że niejednokrotnie widziała podobne sceny w tej części historii Onki, której z racji na wiek mogła świadkować.
- Niewykonalne! - wykrzyknęła w końcu. - Czym była ta istota?! Mów!
- Wybacz, matko. Ja nie wiem. Ale... - zawahała się Sheolo, gorączkowo próbując wyjść z opresji bez potrzeby łgania przed, z nikłym prawdopodobieństwem, wybranką Duchów.
- Co? Co takiego? Co jeszcze chcesz powiedzieć? Dalej! - ponaglała Onka.
- Wilk, którego unicestwiła istota, próbował mnie zabić. Wydawało mi się, że w wielkiej mądrości Przodka był postrzegany jako... zły - wykrztusiła dziewczyna, niepewna, jak matka odbierze tę przesłankę.
- Aha! - wrzasnęła z nagła liderka głosem zatrważającym serca najodważniejszych Wilczurów. - Wiedziałam, że mojej córce przeznaczone jest pewnego dnia stanąć wraz ze mną pośród Bogów! Przodkowie są jej przychylni! Tak oto tej nocy ukazali jej ZDRAJCĘ!
Sheolo, ciągle w pozycji uniżającej, obejrzała się lekko przez ramię, gdy wśród zebranych przed ołtarzem braci i sióstr plemiennych przebiegły niespokojne szmery. Do tej pory, żadnemu z członków Dur'Khan nie przeszło przez myśl przeciwstawić się Wyroczni. Zastanawiali się, który z nich mógłby być oszustem?
- Nie lękajcie się! - obwieściła szamanka po pełnej napięcia i wzajemnych wrogich spojrzeń chwili. - Zdrajca nie ma przychylności Patronów! Gdy uderzy, Bogowie staną po naszej stronie! Ocalą wybrańców!
Stłoczeni Wilkowaci wydali okrzyk wiwatu, bądź dziki ryk szczęścia i zgody.
Onka przyglądała im się przez chwilę, po czym opuściła spojrzenie na zmartwioną Sheolo.
- Czy coś cię trapi, moja córko? - zapytała z nutą fałszu w głosie.
- Nie... nic. Nic, matko. Po prostu... martwi mnie, że ktokolwiek z naszej własnej rodziny mógłby być zdrajcą. Ten sen był szokujący.
- Hm - mruknęła w głębokim zamyśleniu Onka. - W rzeczy samej. Ale nie martw się teraz. Bogowie ukażą prawdę. Przodkowie poprowadzą moją dłoń - wyjaśniła tajemniczo, wpatrując się w pociechę. - A teraz idź.
- Czy przydzielasz mi dzisiaj jakieś obowiązki, matko?
- Skoro pytasz. Idź zapolować. Wypełnij swą powinność wobec społeczności - nakazała.
- Tak się stanie.
Sheolo wstała, odwróciła się i odeszła, ale nie bez świadomości wściekłych, wygłodniałych zerknięć Dur'Khan sztyletujących jej plecy. Największą podejrzliwością emanowała Onka.
Wilczyca biegła przez gęstwinę, przypominającą z lekka lasy tropikalne występujące o wiele dalej. Znała swoje zadanie, ale nie spieszyło jej się na polowanie. Nogi niosły ją same ku trawiastym równinom. Po około czterdziestu minutach szybkiego pędu, zatrzymała się, z trudem łapiąc powietrze i przeklinając samą siebie. Sądziła, że nadmierny wysiłek fizyczny wyrzuci z niej niepokój, ale nie udało jej się wprowadzić w stan gorącej krwi. Przykucnęła, opierając łokcie na kolanach i dysząc.
Przemieszczając się nienaruszonym przez ludzką rękę buszem, nie odnotowała, kiedy niebo zostało zaciemnione przez chmury o ołowianym odcieniu. Powietrze stało w miejscu, a atmosferę wypełniała niepokojąca cisza - cisza przed burzą.
Dziewczyna ochłonęła i poczęła wypatrywać rozbłysków wyładowań na horyzoncie. Widok piorunów był dla niej ekscytujący już od "szczenięcia". Jednak, zamiast doznać ekscytacji, prawie przeszła zawał, gdy coś skoczyło jej na plecy z nieprzyjemnym dla czułych, wilczych uszu sykiem.
- Ty kurwo jebana, bezbożna, debilu niemyty! - wykrzyknęła, odruchowo rzucając Wężowatym gdzieś przed siebie.
Stworzenie bez wzruszenia obróciło się przed zetknięciem z gruntem i już po chwili stało tuż przed Sheolo z typowym dla siebie, wrednym uśmiechem.
- Spłoszona?
- Ja ci, kurwa, zaraz wszystkie te krzywe zęby z mordy wypłoszę - warczała.
Gad zamilkł, a cisza między nimi wypełniona była tylko zabawnym, cichym powarkiwaniem Wilczycy. W końcu dziewczyna skończyła swój zwierzęcy odruch z nieznacznym parsknięciem, a jej rozmówca wybuchł śmiechem.
- Żałuj, że siebie czasami nie widzisz - powiedział, rozbawiony zachowaniem koleżanki.
- Ja przynajmniej mam czego żałować. A ty, to się pewnie cieszysz, że nie masz warunków do patrzenia w lustro.
- No jasne. W końcu istota nie powinna mieć dane w życiu oglądać tyle piękna, czyż nie?
Już chciała go zripostować, ale ta specyficznie ułożona sentencja przypomniała jej o rozmowie z matką. Otworzyła usta, lecz, zamiast kolejnego obraźliwego zdania, wydała z siebie tylko zmęczone westchnienie.
Wężowaty natychmiast to wyłapał.
- Hm? - mruknął, unosząc brew. - Co jest?
- Nic, co powinno cię interesować.
- Czyżby? - prawie syknął. - Czyli zgaduję, że znowu poszło o religię, ta?
Usta Sheolo wykrzywiły się w grymasie i zaczynała rozważać, jak szybko musiałaby machnąć ręką, żeby Assiento nie zdążył wykonać uniku.
Tego, jak udało jej się "zaprzyjaźnić" z Wężowatym, sama nie była do końca pewna. Poznali się bardzo wcześnie - zupełnie przypadkowo - po czym, drogą wzajemnych docinek, prowokacji i bójek kontynuowali znajomość aż po teraźniejszość. Nie zastanawiała się, czy Gad czerpał jakąkolwiek przyjemność z ich spotkań. Spodziewała się, że, nawet gdyby je lubił, nigdy by tego głośno nie powiedział. Zdążyła poznać jego rasę na tyle, by dostrzec wrodzone skurwysyństwo Wężów.
Assiento był wysokim osiemnastolatkiem, o skórze niemal tak ciemnej, jak ciemną była spalona ziemia zamieszkiwana przez jego plemię. Zawsze ubrany tylko w dopasowane, skórzane spodnie, z mnóstwem złotych obręczy i spirali na ramionach oraz dziesiątkami projektowanych zgodnie z funkcjonalnością gruczołów jadowych sztyletów przypiętych do pasków, nie różnił się wiele od reszty Wężowatych. Do jego cech szczególnych należały czarne jak smoła włosy, znajdujące się w wiecznym nieładzie, gdyż każdy ich kosmyk posiadał inną długość oraz oczy, przypominające barwą tęczówek wrzącą lawę, a przechodzące odcieniem w zastygającą magmę przy kącikach.
- Nie mam ochoty z tobą o tym gadać, jasne? Wynoś się - rzekła Sheolo, zawracając do lasu.
- No na pewno byś tu przylazła, gdybyś nie miała ochoty gadać - zauważył wrednie Assiento.
- Mam dla ciebie propozycję nie do odrzucenia - wyartykułowała dziewczyna przez zęby.
- Seks?
- Nie. Spierdalaj, zanim sprowadzę tu matkę.
- Ohoho, o żesz ja pierdolę, matką mnie będziesz straszyć? No, ciebie to już chyba do reszty w tej brudnej wiosce popierdoliło - śmiał się, podnosząc ciśnienie Wilczycy w niebezpiecznym tempie.
- Czy tobie aż tak bardzo zależy na denerwowaniu mnie?! - krzyknęła, odwracając się do niego niespodziewanie, ale chłopak ani drgnął.
- A to moja wina, że wy, Wilcy, jesteście takimi tępymi szczotami? - zapytał słodzonym dla wredności głosikiem.
Sheolo pokiwała głową.
- Dzięki. Właśnie to zawsze chciałam od ciebie usłyszeć, na wypadek, gdyby mi się zdawało, że jesteśmy kumplami.
Gad przewrócił oczami, o mało co nie wywracając przy tym gałkami na drugą stronę.
- Nie będzie lepiej, siostro. Będzie tylko gorzej - powiedział, ciągle podążając za dziewczyną.
- Wiem - mruknęła, wbijając wzrok w ziemię.
- Tylko się tu nie rozklej, bo już totalnie w ciebie zwątpię.
- To nie jest proste. Zresztą, co możesz o tym wiedzieć ty? Bezbożnik, który nawet nie czuje się w obowiązku robienia czegokolwiek dla swojej rodziny? - Usłyszała zduszone, rozbawione parsknięcie za plecami. - No właśnie. Dla ciebie nie ma problemu.
- Jest, Sheolo.
A największym ostatnimi czasy jesteś ty.
- Wybrana przez ciebie ścieżka nie jest żadną drogą. Zmierzasz ku przepaści. Dotrze to kiedyś do ciebie? - zapytał z lekką irytacją.
- Nie. To ty i moja matka siedzicie w otchłani, w totalnym bagnie, do którego staracie się ściągać całą resztę.
- Kurwaaa! - warknął, dla odmiany, Wężowaty. - Zrozum, że nie zbawisz świata! Sama wiesz, że nie możesz od tego uciec! Przestań walczyć z systemem!
- Z czym? Zresztą, nieważne - niecierpliwiła się, przyspieszając kroku. - Nie zamierzam zniżyć się do waszego poziomu.
- Owszem. Bo umierając, spadniesz znacznie niżej.
- Zupełnie, jakby cię to obchodziło - zaśmiała się. Nie widziała, w jaki sposób na nią wtedy patrzył. - Nie. Umierając, nie spadnę niżej od was. Bogowie ściągają w otchłań tylko takich jak wy.
- Ocknij się, tępa kurwo! Nie ma bogów! Jest życie i śmierć, jesteś tutaj albo nie ma cię wcale! Zacznij w końcu zajmować się przetrwaniem, a nie mrzonkami, przez które stracisz wszystko!
- ZAMKNIJ SIĘ.
Mimowolnie obróciła się i wyciągnęła dłoń do jego szyi, ale otrząsnęła się, kiedy, gdzieś w oddali, niebo rozdarł piorun. Przez kilkanaście sekund wpatrywała się w coś niewidzialnego, po czym wycofała rękę i, bez słowa, ruszyła dalej.
- Naprawdę...? - zaczął Assiento, ale nie wiedział, co tak naprawdę mógłby jej wtedy powiedzieć. - Dobra. Jasne. Zróbmy tak, ty mi opowiesz, co się konkretnie stało, a ja nie skomentuję tego ani słowem.
- Idź stąd - mruknęła tylko Sheolo przygnębionym tonem.
- Nie.
Dziewczyna zrobiła głęboki wdech i oparła się o pień jednego z drzew. Wypuściła powoli powietrze z płuc i odchrząknęła.
- Opowiadałam ci, że czekam na znak od Przodków. Chciałam, żeby to oni mi powiedzieli, czy mam rację. Bo od zawsze czułam, że moja matka nigdy nie była ich wybranką.
- No?
- Dzisiaj miałam sen. Zaatakował mnie wilk. Ale, zanim dosięgły mnie jego kły, jakaś świetlista istota ściągnęła go w przepaść. Wszystkiemu przyglądał się Duch Przodka.
Niezła psychodelia, pomyślał Assiento, ale, zgodnie z obietnicą, nie odezwał się, a jedynie powędrował wzrokiem gdzieś w bok, z krzywym uśmiechem na ustach.
- Wiesz, że mamy obowiązek opowiadania Once snów, prawda?
- Wiesz, że mam lepszą pamięć od ciebie? Mówiłaś mi o tym zaledwie szesnaście razy. Wliczając teraz, to już siedemnaście.
- Powiedziałam jej o tym, bo... nie mogłam inaczej. Stała się podejrzliwa. Nie ufa mi - wyznała Sheolo.
- Um... a niby czemu? - zdziwił się Wężowaty. - Mogła sobie to zinterpretować w dowolny sposób. O ile powiedziałaś jej to, co mnie.
- Tak, tak. Nawet ogłosiła plemieniu, że Bogowie są mi przychylni i ukazali mi zdrajcę. Z tym... - zawahała się, przypominając sobie moment, w którym zdecydowała się ominąć uderzający szczegół wizji sennej. - Że nie powiedziałam jej wszystkiego.
- A ty jesteś beznadziejnym kłamcą, który, nawet mówiąc prawdę i omijając jej część, śmierdzi na kilometr. - Podsumował Assiento, przyklaskując swojemu stwierdzeniu, aż jego złote ozdoby zadzwoniły. - Fakt, to nieco komplikuje sprawę.
- Nawet nie o to chodzi. Martwi mnie, co pokazali mi Bogowie.
- Ja pierdole - westchnął chłopak, ponownie zawiedziony rozumowaniem koleżanki.
- Ten atakujący wilk. On miał moje oczy - rzekła cicho Sheolo, przypominając sobie własne odbicie widziane w potoczku. Jej twarz wyrażała głęboki smutek.
- Łał. Tego, a zdajesz sobie sprawę, że nie ty jedna masz takie oczy? No wiesz, pewnie twoja matka takie ma... ojciec mógł je mieć... Co z tego?
- Może. Ale co jeśli chodziło im o mnie? Że to ja jestem zdrajcą? - pytała z przejęciem.
- A może nie ma żadnych Przodków?
- A może ciebie zaraz nie będzie na tym świecie?
- Od lat ta sama śpiewka - zaśmiał się. - Wiem tyle, że przygnębienie nic ci nie da. Nawet, jeżeli ci cali... hm... bożkowie - drwił, chodząc tam i z powrotem przed obliczem Wilczycy - są przeciwko tobie, zamierzasz się zmienić? Uznać, że jednak miałem rację i podążyć za swoim plemieniem?
- Nie - odparła krótko, acz stanowczo.
- No widzisz... - Pokiwał głową, mrużąc oczy. - I to jest coś, co mnie zarówno dziwi, jak i wprawia w jakiś niesprecyzowany zachwyt twoją osobą. Idziesz ślepo w niepotwierdzoną niczym religię, jednocześnie wkurwiając największą szmaciurę po tej stronie lądu, ale robisz to tylko ze względu na własne przekonania. Jesteś gotowa na porzucenie dogmatów, byle pozostać sobą.
- Może tak jest - mruknęła od niechcenia.
- Trochę mi ciebie szkoda. Taka młoda, taka naiwna. Hm.
- Skończyłeś?
- Ja nie, ale ty już chyba tak. To co? Teraz moja kolej?
- Przepraszam bardzo, na co? - zapytała zdenerwowana dziewczyna.
- Na sugestię rozrywki. Twoją było opowiadanie bajek, a moją jest... - Zawiesił głos, pokazując wskazującymi palcami jakiś kierunek. - Słyszysz? Durne bękarty kotów nadal są niewychowane i łażą po terytorium Wężów!
- No nie... a tobie nadal pedofilia nie przeszła? - roześmiała się Sheolo, wytrącona z poważnego tonu.
- Jaka tam pedofilia. Straszenie niższych od siebie zawsze było zabawne.
- W zasadzie, to moja matka przetrzebiła tyle Pum, że dziwi mnie, jak oni jeszcze mają czelność mnożenia się przy naszych granicach.
- Ahaha, a widzisz? Ojciec w ziemi, matka się z kolejnym rozmnaża, a dziecioki się turlają po naszych ziemiach, debile jebane.
- To nie jest śmieszne - powiedziała Wilczyca, ale sama aż trzęsła się ze śmiechu.
- No właśnie! To my pójdziemy im pomóc, żeby głupie kurwy wiedziały, kto im ojca dojebał i nie powtórzyły jego błędu.
Sheolo warknęła, zaprzeczając, ale, w gruncie rzeczy, straszenie dzieci należało do tych nieszkodliwych złośliwości, które ją szczerze bawiły.
- Powiedz to, co jest najbliższe twojemu poznaniu!
- Więc... była to przestrzeń. Nie umiem nazwać tego miejsca. Po prostu przestrzeń. Zamiast nieba, widziałam oczy Wielkiego Przodka. Oglądał zdarzenie, które mi się przyśniło.
- Dobrze! A teraz mów! Co pokazał ci Przodek?! - chrypiała Onka, a w głębi pustych oczodołów kościanej maski lśniły podejrzliwe iskierki.
- Dwie istoty. - Oddech Sheolo stał się nieco nienaturalny. W jej zachowaniu dało się dostrzec zdenerwowanie. - Wilka i... drugą. Świetlistą.
- Co...? - oburzyła się matka. - Na tym świecie już nie ma światła!
- Na oczach Przodka, świetlista istota zabiła wilka - wyrzekła z pewnością dziewczyna. - Lub, raczej... ściągnęła go w przepaść. W otchłań.
Postura starej wskazywała na głęboką konsternację. Kobieta zastygła w bezruchu, co zdarzało się naprawdę rzadko wśród jej bytu skupionego na monotonnym kiwaniu i wyginaniu się, niby w boskich rozważaniach. Sheolo, spodziewająca się negatywnego obrotu spraw, zezowała na broń Onki - ułożoną na plecach dzięki wzmocnionemu, skórzanemu, napiętemu na klatce piersiowej paskowi kosę, której ostrze, kute zgodnie z naukami smoczych kowali (to długa historia, jak Dar'Khan poznali owy schemat...), należało do pierwszorzędnych. Część tnącą ostrza ukształtowano dość prosto, sierpowato, ale tajemnica żyć odebranych przez kosę szamanki spoczywała w rzadkim, dodatkowo hartowanym metalu obciążonym z wierzchniej strony przez skałę magmową. Tym sposobem, broń mogła służyć zarówno do ogłuszenia przeciwnika, jak i z użyciem odpowiedniego wkładu siły do rozpłatania go na pół. Rzecz jasna, nie każdy potrafił sprawnie posługiwać się tym przedmiotem o ogromnej wadze.
Młoda z łatwością potrafiła wyobrazić sobie, jak ta kosa przecina jej kręgosłup. Być może dlatego, że niejednokrotnie widziała podobne sceny w tej części historii Onki, której z racji na wiek mogła świadkować.
- Niewykonalne! - wykrzyknęła w końcu. - Czym była ta istota?! Mów!
- Wybacz, matko. Ja nie wiem. Ale... - zawahała się Sheolo, gorączkowo próbując wyjść z opresji bez potrzeby łgania przed, z nikłym prawdopodobieństwem, wybranką Duchów.
- Co? Co takiego? Co jeszcze chcesz powiedzieć? Dalej! - ponaglała Onka.
- Wilk, którego unicestwiła istota, próbował mnie zabić. Wydawało mi się, że w wielkiej mądrości Przodka był postrzegany jako... zły - wykrztusiła dziewczyna, niepewna, jak matka odbierze tę przesłankę.
- Aha! - wrzasnęła z nagła liderka głosem zatrważającym serca najodważniejszych Wilczurów. - Wiedziałam, że mojej córce przeznaczone jest pewnego dnia stanąć wraz ze mną pośród Bogów! Przodkowie są jej przychylni! Tak oto tej nocy ukazali jej ZDRAJCĘ!
Sheolo, ciągle w pozycji uniżającej, obejrzała się lekko przez ramię, gdy wśród zebranych przed ołtarzem braci i sióstr plemiennych przebiegły niespokojne szmery. Do tej pory, żadnemu z członków Dur'Khan nie przeszło przez myśl przeciwstawić się Wyroczni. Zastanawiali się, który z nich mógłby być oszustem?
- Nie lękajcie się! - obwieściła szamanka po pełnej napięcia i wzajemnych wrogich spojrzeń chwili. - Zdrajca nie ma przychylności Patronów! Gdy uderzy, Bogowie staną po naszej stronie! Ocalą wybrańców!
Stłoczeni Wilkowaci wydali okrzyk wiwatu, bądź dziki ryk szczęścia i zgody.
Onka przyglądała im się przez chwilę, po czym opuściła spojrzenie na zmartwioną Sheolo.
- Czy coś cię trapi, moja córko? - zapytała z nutą fałszu w głosie.
- Nie... nic. Nic, matko. Po prostu... martwi mnie, że ktokolwiek z naszej własnej rodziny mógłby być zdrajcą. Ten sen był szokujący.
- Hm - mruknęła w głębokim zamyśleniu Onka. - W rzeczy samej. Ale nie martw się teraz. Bogowie ukażą prawdę. Przodkowie poprowadzą moją dłoń - wyjaśniła tajemniczo, wpatrując się w pociechę. - A teraz idź.
- Czy przydzielasz mi dzisiaj jakieś obowiązki, matko?
- Skoro pytasz. Idź zapolować. Wypełnij swą powinność wobec społeczności - nakazała.
- Tak się stanie.
Sheolo wstała, odwróciła się i odeszła, ale nie bez świadomości wściekłych, wygłodniałych zerknięć Dur'Khan sztyletujących jej plecy. Największą podejrzliwością emanowała Onka.
Wilczyca biegła przez gęstwinę, przypominającą z lekka lasy tropikalne występujące o wiele dalej. Znała swoje zadanie, ale nie spieszyło jej się na polowanie. Nogi niosły ją same ku trawiastym równinom. Po około czterdziestu minutach szybkiego pędu, zatrzymała się, z trudem łapiąc powietrze i przeklinając samą siebie. Sądziła, że nadmierny wysiłek fizyczny wyrzuci z niej niepokój, ale nie udało jej się wprowadzić w stan gorącej krwi. Przykucnęła, opierając łokcie na kolanach i dysząc.
Przemieszczając się nienaruszonym przez ludzką rękę buszem, nie odnotowała, kiedy niebo zostało zaciemnione przez chmury o ołowianym odcieniu. Powietrze stało w miejscu, a atmosferę wypełniała niepokojąca cisza - cisza przed burzą.
Dziewczyna ochłonęła i poczęła wypatrywać rozbłysków wyładowań na horyzoncie. Widok piorunów był dla niej ekscytujący już od "szczenięcia". Jednak, zamiast doznać ekscytacji, prawie przeszła zawał, gdy coś skoczyło jej na plecy z nieprzyjemnym dla czułych, wilczych uszu sykiem.
- Ty kurwo jebana, bezbożna, debilu niemyty! - wykrzyknęła, odruchowo rzucając Wężowatym gdzieś przed siebie.
Stworzenie bez wzruszenia obróciło się przed zetknięciem z gruntem i już po chwili stało tuż przed Sheolo z typowym dla siebie, wrednym uśmiechem.
- Spłoszona?
- Ja ci, kurwa, zaraz wszystkie te krzywe zęby z mordy wypłoszę - warczała.
Gad zamilkł, a cisza między nimi wypełniona była tylko zabawnym, cichym powarkiwaniem Wilczycy. W końcu dziewczyna skończyła swój zwierzęcy odruch z nieznacznym parsknięciem, a jej rozmówca wybuchł śmiechem.
- Żałuj, że siebie czasami nie widzisz - powiedział, rozbawiony zachowaniem koleżanki.
- Ja przynajmniej mam czego żałować. A ty, to się pewnie cieszysz, że nie masz warunków do patrzenia w lustro.
- No jasne. W końcu istota nie powinna mieć dane w życiu oglądać tyle piękna, czyż nie?
Już chciała go zripostować, ale ta specyficznie ułożona sentencja przypomniała jej o rozmowie z matką. Otworzyła usta, lecz, zamiast kolejnego obraźliwego zdania, wydała z siebie tylko zmęczone westchnienie.
Wężowaty natychmiast to wyłapał.
- Hm? - mruknął, unosząc brew. - Co jest?
- Nic, co powinno cię interesować.
- Czyżby? - prawie syknął. - Czyli zgaduję, że znowu poszło o religię, ta?
Usta Sheolo wykrzywiły się w grymasie i zaczynała rozważać, jak szybko musiałaby machnąć ręką, żeby Assiento nie zdążył wykonać uniku.
Tego, jak udało jej się "zaprzyjaźnić" z Wężowatym, sama nie była do końca pewna. Poznali się bardzo wcześnie - zupełnie przypadkowo - po czym, drogą wzajemnych docinek, prowokacji i bójek kontynuowali znajomość aż po teraźniejszość. Nie zastanawiała się, czy Gad czerpał jakąkolwiek przyjemność z ich spotkań. Spodziewała się, że, nawet gdyby je lubił, nigdy by tego głośno nie powiedział. Zdążyła poznać jego rasę na tyle, by dostrzec wrodzone skurwysyństwo Wężów.
Assiento był wysokim osiemnastolatkiem, o skórze niemal tak ciemnej, jak ciemną była spalona ziemia zamieszkiwana przez jego plemię. Zawsze ubrany tylko w dopasowane, skórzane spodnie, z mnóstwem złotych obręczy i spirali na ramionach oraz dziesiątkami projektowanych zgodnie z funkcjonalnością gruczołów jadowych sztyletów przypiętych do pasków, nie różnił się wiele od reszty Wężowatych. Do jego cech szczególnych należały czarne jak smoła włosy, znajdujące się w wiecznym nieładzie, gdyż każdy ich kosmyk posiadał inną długość oraz oczy, przypominające barwą tęczówek wrzącą lawę, a przechodzące odcieniem w zastygającą magmę przy kącikach.
- Nie mam ochoty z tobą o tym gadać, jasne? Wynoś się - rzekła Sheolo, zawracając do lasu.
- No na pewno byś tu przylazła, gdybyś nie miała ochoty gadać - zauważył wrednie Assiento.
- Mam dla ciebie propozycję nie do odrzucenia - wyartykułowała dziewczyna przez zęby.
- Seks?
- Nie. Spierdalaj, zanim sprowadzę tu matkę.
- Ohoho, o żesz ja pierdolę, matką mnie będziesz straszyć? No, ciebie to już chyba do reszty w tej brudnej wiosce popierdoliło - śmiał się, podnosząc ciśnienie Wilczycy w niebezpiecznym tempie.
- Czy tobie aż tak bardzo zależy na denerwowaniu mnie?! - krzyknęła, odwracając się do niego niespodziewanie, ale chłopak ani drgnął.
- A to moja wina, że wy, Wilcy, jesteście takimi tępymi szczotami? - zapytał słodzonym dla wredności głosikiem.
Sheolo pokiwała głową.
- Dzięki. Właśnie to zawsze chciałam od ciebie usłyszeć, na wypadek, gdyby mi się zdawało, że jesteśmy kumplami.
Gad przewrócił oczami, o mało co nie wywracając przy tym gałkami na drugą stronę.
- Nie będzie lepiej, siostro. Będzie tylko gorzej - powiedział, ciągle podążając za dziewczyną.
- Wiem - mruknęła, wbijając wzrok w ziemię.
- Tylko się tu nie rozklej, bo już totalnie w ciebie zwątpię.
- To nie jest proste. Zresztą, co możesz o tym wiedzieć ty? Bezbożnik, który nawet nie czuje się w obowiązku robienia czegokolwiek dla swojej rodziny? - Usłyszała zduszone, rozbawione parsknięcie za plecami. - No właśnie. Dla ciebie nie ma problemu.
- Jest, Sheolo.
A największym ostatnimi czasy jesteś ty.
- Wybrana przez ciebie ścieżka nie jest żadną drogą. Zmierzasz ku przepaści. Dotrze to kiedyś do ciebie? - zapytał z lekką irytacją.
- Nie. To ty i moja matka siedzicie w otchłani, w totalnym bagnie, do którego staracie się ściągać całą resztę.
- Kurwaaa! - warknął, dla odmiany, Wężowaty. - Zrozum, że nie zbawisz świata! Sama wiesz, że nie możesz od tego uciec! Przestań walczyć z systemem!
- Z czym? Zresztą, nieważne - niecierpliwiła się, przyspieszając kroku. - Nie zamierzam zniżyć się do waszego poziomu.
- Owszem. Bo umierając, spadniesz znacznie niżej.
- Zupełnie, jakby cię to obchodziło - zaśmiała się. Nie widziała, w jaki sposób na nią wtedy patrzył. - Nie. Umierając, nie spadnę niżej od was. Bogowie ściągają w otchłań tylko takich jak wy.
- Ocknij się, tępa kurwo! Nie ma bogów! Jest życie i śmierć, jesteś tutaj albo nie ma cię wcale! Zacznij w końcu zajmować się przetrwaniem, a nie mrzonkami, przez które stracisz wszystko!
- ZAMKNIJ SIĘ.
Mimowolnie obróciła się i wyciągnęła dłoń do jego szyi, ale otrząsnęła się, kiedy, gdzieś w oddali, niebo rozdarł piorun. Przez kilkanaście sekund wpatrywała się w coś niewidzialnego, po czym wycofała rękę i, bez słowa, ruszyła dalej.
- Naprawdę...? - zaczął Assiento, ale nie wiedział, co tak naprawdę mógłby jej wtedy powiedzieć. - Dobra. Jasne. Zróbmy tak, ty mi opowiesz, co się konkretnie stało, a ja nie skomentuję tego ani słowem.
- Idź stąd - mruknęła tylko Sheolo przygnębionym tonem.
- Nie.
Dziewczyna zrobiła głęboki wdech i oparła się o pień jednego z drzew. Wypuściła powoli powietrze z płuc i odchrząknęła.
- Opowiadałam ci, że czekam na znak od Przodków. Chciałam, żeby to oni mi powiedzieli, czy mam rację. Bo od zawsze czułam, że moja matka nigdy nie była ich wybranką.
- No?
- Dzisiaj miałam sen. Zaatakował mnie wilk. Ale, zanim dosięgły mnie jego kły, jakaś świetlista istota ściągnęła go w przepaść. Wszystkiemu przyglądał się Duch Przodka.
Niezła psychodelia, pomyślał Assiento, ale, zgodnie z obietnicą, nie odezwał się, a jedynie powędrował wzrokiem gdzieś w bok, z krzywym uśmiechem na ustach.
- Wiesz, że mamy obowiązek opowiadania Once snów, prawda?
- Wiesz, że mam lepszą pamięć od ciebie? Mówiłaś mi o tym zaledwie szesnaście razy. Wliczając teraz, to już siedemnaście.
- Powiedziałam jej o tym, bo... nie mogłam inaczej. Stała się podejrzliwa. Nie ufa mi - wyznała Sheolo.
- Um... a niby czemu? - zdziwił się Wężowaty. - Mogła sobie to zinterpretować w dowolny sposób. O ile powiedziałaś jej to, co mnie.
- Tak, tak. Nawet ogłosiła plemieniu, że Bogowie są mi przychylni i ukazali mi zdrajcę. Z tym... - zawahała się, przypominając sobie moment, w którym zdecydowała się ominąć uderzający szczegół wizji sennej. - Że nie powiedziałam jej wszystkiego.
- A ty jesteś beznadziejnym kłamcą, który, nawet mówiąc prawdę i omijając jej część, śmierdzi na kilometr. - Podsumował Assiento, przyklaskując swojemu stwierdzeniu, aż jego złote ozdoby zadzwoniły. - Fakt, to nieco komplikuje sprawę.
- Nawet nie o to chodzi. Martwi mnie, co pokazali mi Bogowie.
- Ja pierdole - westchnął chłopak, ponownie zawiedziony rozumowaniem koleżanki.
- Ten atakujący wilk. On miał moje oczy - rzekła cicho Sheolo, przypominając sobie własne odbicie widziane w potoczku. Jej twarz wyrażała głęboki smutek.
- Łał. Tego, a zdajesz sobie sprawę, że nie ty jedna masz takie oczy? No wiesz, pewnie twoja matka takie ma... ojciec mógł je mieć... Co z tego?
- Może. Ale co jeśli chodziło im o mnie? Że to ja jestem zdrajcą? - pytała z przejęciem.
- A może nie ma żadnych Przodków?
- A może ciebie zaraz nie będzie na tym świecie?
- Od lat ta sama śpiewka - zaśmiał się. - Wiem tyle, że przygnębienie nic ci nie da. Nawet, jeżeli ci cali... hm... bożkowie - drwił, chodząc tam i z powrotem przed obliczem Wilczycy - są przeciwko tobie, zamierzasz się zmienić? Uznać, że jednak miałem rację i podążyć za swoim plemieniem?
- Nie - odparła krótko, acz stanowczo.
- No widzisz... - Pokiwał głową, mrużąc oczy. - I to jest coś, co mnie zarówno dziwi, jak i wprawia w jakiś niesprecyzowany zachwyt twoją osobą. Idziesz ślepo w niepotwierdzoną niczym religię, jednocześnie wkurwiając największą szmaciurę po tej stronie lądu, ale robisz to tylko ze względu na własne przekonania. Jesteś gotowa na porzucenie dogmatów, byle pozostać sobą.
- Może tak jest - mruknęła od niechcenia.
- Trochę mi ciebie szkoda. Taka młoda, taka naiwna. Hm.
- Skończyłeś?
- Ja nie, ale ty już chyba tak. To co? Teraz moja kolej?
- Przepraszam bardzo, na co? - zapytała zdenerwowana dziewczyna.
- Na sugestię rozrywki. Twoją było opowiadanie bajek, a moją jest... - Zawiesił głos, pokazując wskazującymi palcami jakiś kierunek. - Słyszysz? Durne bękarty kotów nadal są niewychowane i łażą po terytorium Wężów!
- No nie... a tobie nadal pedofilia nie przeszła? - roześmiała się Sheolo, wytrącona z poważnego tonu.
- Jaka tam pedofilia. Straszenie niższych od siebie zawsze było zabawne.
- W zasadzie, to moja matka przetrzebiła tyle Pum, że dziwi mnie, jak oni jeszcze mają czelność mnożenia się przy naszych granicach.
- Ahaha, a widzisz? Ojciec w ziemi, matka się z kolejnym rozmnaża, a dziecioki się turlają po naszych ziemiach, debile jebane.
- To nie jest śmieszne - powiedziała Wilczyca, ale sama aż trzęsła się ze śmiechu.
- No właśnie! To my pójdziemy im pomóc, żeby głupie kurwy wiedziały, kto im ojca dojebał i nie powtórzyły jego błędu.
Sheolo warknęła, zaprzeczając, ale, w gruncie rzeczy, straszenie dzieci należało do tych nieszkodliwych złośliwości, które ją szczerze bawiły.
* * * * * * * *
- Ja jebię, czemu to jest takie tępe - śmiał się Assiento, wspominając czteroletniego chłopca, który, ze strachu przed Wężowatym, uderzył w drzewo.
- Ale ten jeden to niezłego kozaka zgrywał, co nie? - krzyczała rozbawiona Sheolo.
- No już myślałem, że mu wyjebię, ale mnie ślicznie wyręczyłaś. Ty i bicie dzieci, kto by pomyślał?
- Dzieci się nie bije, co innego głupie kurwy - podsumowała wrednie.
- A tak poważniej, to dzieciaki miały dużo szczęścia, że spotkały akurat nas - spoważniał chłopak. - Nie, żebym nas uważał za przykładnych nauczycieli, ale...
- Ten jeden to na pewno by nie przeżył pyskówy do Wężowatego. Wiem o tym - prychnęła dziewczyna, kręcąc z niedowierzaniem głową. - Naprawdę Pumy nie wspominają dzieciakom o tym, że na widok jadowitego Nieczłowieka powinno się spierdalać? Nawet Onka mówi to dzieciom Dur'Khanów.
- Pumy mają trochę inny system wartości, wiesz? Jakbyś kiedyś miała okazję dogadać się z jednym, polecam pogawędkę. Wtedy zrozumiesz.
- Nie czaję. Co ma bezpieczeństwo dzieci do ich systemu wartości? A poza tym, nie sądzę, by Wilki były w stanie dogadać się z Kotkami - zadrwiła Sheolo.
- No, wiesz... właśnie wracasz do domu z Wężowatym - skwitował z uśmiechem, na co dziewczyna wyszczerzyła zęby.
Wtem, ich uszu dobiegły odległe, rozpaczliwe, dziecięce wrzaski. Assiento zatrzymał się, marszcząc brwi i spojrzał w stronę, z której dochodziły dźwięki płaczu. Podobnie uczyniła Sheolo.
- Bogowie... - mruknęła. - Aż tak ich nastraszyliśmy?
- To nie brzmi jak dzieci Nieludzi - powiedział chłopak ponuro, nie odwracając głowy.
Wilczyca zamrugała. Zmierzyła Wężowatego wzrokiem, próbując ustalić, o co mu chodzi. Przynajmniej taki był jej odruch, bo podświadomie już wiedziała, co się dzieje.
Kąciki ust Assiento zagłębiły się w wyrazie dezaprobaty. Zatoczył oczami koło, po czym zerknął ukradkiem na dziewczynę. Ta wyprzedziła go o parę metrów, stanęła na małej górce i przyglądała się czemuś w oddali. Widział, jak jej oczy zachodziły dziwną mgłą, a piersi unosiły się i opadały coraz szybciej.
- Nie... to niemożliwe... - wydukała, z trudem składając głoski w wyrazy.
Terytorium Wężowatych - trawiaste wyżyny - było oddzielone od lasów zamieszkiwanych przez Wilczych zanikającą już granicą. Owa granica, od lat nienaruszana i nieużywana, zaznaczała się wśród dzikiej roślinności dość szeroką ścieżką. Jeszcze wiek wstecz napotykało się na tej drodze ludzkie konwoje, podróżujące z jednego grodu do drugiego, ale obecnie...
- Dlaczego...? Dlaczego tędy jechali?! - krzyczała Sheolo, wykonując nieskoordynowane ruchy rękami. - Mało im?! Nie jeździli tędy, odkąd matka uśmierciła ósmy oddział z rzędu!
- Uspokój się.
- NIE, nie mów mi, kurwa, że mam się uspokoić! Zaraz rozniosę to pierdolone miejsce! Argh!
Wężowaty zbliżył się w błyskawicznym tempie do koleżanki i uderzył ją łokciem w dół pleców.
- Dosyć. Musisz tam iść - syknął, gdy zwróciła się ku niemu, rozjuszona.
- Czy ty rozumiesz, że przez, kurwa, głupotę, herezję, będą ginąć niewinne dzieci?
- A ty będziesz przy tym i odzyskasz zaufanie matki.
- Nie. Assiento, zrozum, ja nie d...
- Nawet nie próbuj ich ratować. - Wciął jej się w słowo ze złością. - Jedynym, co byś uzyskała, byłaby zbędna śmierć. Twoja.
Zrazu, twarz Sheolo przestała wyrażać jakiekolwiek emocje. Wyglądała jak ktoś, komu życie stało się obojętne. Assiento miał złe przeczucia.
- No dalej. Idź tam. Musisz.
Czuła nieprzyjemne, łaskoczące skurcze wszystkich mięśni nóg, ale poszła. Chłopak przez jakiś czas odprowadzał ją wzrokiem.
- Matko... - zaczęła Sheolo, kiedy tylko zbliżyła się do płonącego, kompletnie rozbitego konwoju. - Co się dzieje?
Wilczyca podbiegła do Onki, stojącej na jednym z płonących wozów i odprawiającej intensywne modły. Młoda zatrzymała się przed ścianą ognia i obrzuciła błędnym spojrzeniem pocięte, częściowo zmiażdżone ludzkie ciała, porozrzucane fragmentami w kałużach krwi. Serce waliło jej w piersi jak młot, a żołądek jakby próbował się wyrwać.
- Nadszedł dzień... - zawodziła chrapliwym głosem Wyrocznia. - Dzień zapłaty...!
- Co zamierzasz zrobić z tymi dziećmi, matko? - zapytała, oglądając zapłakane, w niewielkiej części ranne, przerażone buzie. Większość z nich patrzyła ślepo na zwłoki dorosłych, zaciskając drobne ząbki w szlochu, zagłuszanym przez ryki Wilczurów i szum płomieni.
Sheolo zachciało się wymiotować.
- Niewierni! - wrzasnęła Onka, a plemię zawtórowało zwierzęcymi okrzykami.
Dziewczyna rozglądała się po wymazanych juchą, zdziczałych stworzeniach, jakie do teraz uważała za rodzinę. Wszyscy w kościanych maskach, tańczący w rytm upiornej muzyki śmierci. Niektórzy pili krew, jedli jeszcze ciepłe ciała. Inni, pochylając się nad zagubionymi w odmętach bezsensownej wojny dzieciach, wydawali z siebie nienaturalne charkoty. Część kobiet stymulowała seks. Dur'Khan, pogrążeni w tej całej ohydzie, przeżywali ekstazę. A młoda Wilczyca zaczynała rozumieć, dlaczego istoty pokroju jej braci zostali nazwani Nieludźmi.
- Właśnie dzisiaj! Bogowie obdarzyli nas młodą krwią, obarczoną pierworodnym grzechem rodziców! Oto one! Dzieci niewiernych!
A Wilcy zawtórowali jej.
- My! My już nigdy nie zapomnimy Wojny...! Nasze dusze przypieczętowane są nienawiścią, a Bogowie prowadzą nasze dłonie ku bitwie! Lecz ona...! - Onka wskazała na córkę. - Oto spadkobierczyni Wojny, wybrana przez Przodków!
Dur'Khan otoczyli Sheolo, tupiąc i wyginając się w agresywnym tańcu wojennym, a ona rozglądała się, zdezorientowana. Niepewna, o czym mówi jej matka. Zapach posoki i dymu dławił ją, podrażniał spojówki.
Zaś na ciemniejącym horyzoncie rozpoczynał się sztorm.
- Niechaj krew skażonych grzechem pierworodnym swoich rodziców, przelana ręką spadkobierczyni Wojny, zmyje ludzkie winy!
Dziewczyna wpatrywała się w osłupieniu w szamankę, powoli pojmując, czego wymaga od niej plemię. W jej myślach powstała biała ściana. Po raz pierwszy w życiu zrobiło jej się zimno.
Nie wiedziała, kiedy Dur'Khan zaczęli prowadzić dzieci w stronę wioski. Ona sama poruszała się mimowolnie, prowadzona przez matkę w silnym uchwycie, niczym szmaciana laleczka.
Bogowie... nie pozwólcie jej... jak możecie to oglądać?
Zapadł zmrok. Wojownicy poczęli rozpalać wielkie stosy drewna i stojące, kościane pochodnie, w wielkim szczęściu wrzucając zwłoki do ogniska. Onka puściła córkę i poszła do ołtarza, posypując go czymś. Sheolo stała w miejscu, drżąc, czego nikt w ogólnym podnieceniu nie mógł zauważyć.
Wrzask dzieci był nie do wytrzymania, a zbliżająca się wichura targała płomieniami, które omiatały otoczenie podobnie do kłapiących paszcz rozeźlonych upiorów.
Chaos panujący w szczepie dopełniło dudnienie bębnów wojennych.
- Bogowie... - mruknęła. - Aż tak ich nastraszyliśmy?
- To nie brzmi jak dzieci Nieludzi - powiedział chłopak ponuro, nie odwracając głowy.
Wilczyca zamrugała. Zmierzyła Wężowatego wzrokiem, próbując ustalić, o co mu chodzi. Przynajmniej taki był jej odruch, bo podświadomie już wiedziała, co się dzieje.
Kąciki ust Assiento zagłębiły się w wyrazie dezaprobaty. Zatoczył oczami koło, po czym zerknął ukradkiem na dziewczynę. Ta wyprzedziła go o parę metrów, stanęła na małej górce i przyglądała się czemuś w oddali. Widział, jak jej oczy zachodziły dziwną mgłą, a piersi unosiły się i opadały coraz szybciej.
- Nie... to niemożliwe... - wydukała, z trudem składając głoski w wyrazy.
Terytorium Wężowatych - trawiaste wyżyny - było oddzielone od lasów zamieszkiwanych przez Wilczych zanikającą już granicą. Owa granica, od lat nienaruszana i nieużywana, zaznaczała się wśród dzikiej roślinności dość szeroką ścieżką. Jeszcze wiek wstecz napotykało się na tej drodze ludzkie konwoje, podróżujące z jednego grodu do drugiego, ale obecnie...
- Dlaczego...? Dlaczego tędy jechali?! - krzyczała Sheolo, wykonując nieskoordynowane ruchy rękami. - Mało im?! Nie jeździli tędy, odkąd matka uśmierciła ósmy oddział z rzędu!
- Uspokój się.
- NIE, nie mów mi, kurwa, że mam się uspokoić! Zaraz rozniosę to pierdolone miejsce! Argh!
Wężowaty zbliżył się w błyskawicznym tempie do koleżanki i uderzył ją łokciem w dół pleców.
- Dosyć. Musisz tam iść - syknął, gdy zwróciła się ku niemu, rozjuszona.
- Czy ty rozumiesz, że przez, kurwa, głupotę, herezję, będą ginąć niewinne dzieci?
- A ty będziesz przy tym i odzyskasz zaufanie matki.
- Nie. Assiento, zrozum, ja nie d...
- Nawet nie próbuj ich ratować. - Wciął jej się w słowo ze złością. - Jedynym, co byś uzyskała, byłaby zbędna śmierć. Twoja.
Zrazu, twarz Sheolo przestała wyrażać jakiekolwiek emocje. Wyglądała jak ktoś, komu życie stało się obojętne. Assiento miał złe przeczucia.
- No dalej. Idź tam. Musisz.
Czuła nieprzyjemne, łaskoczące skurcze wszystkich mięśni nóg, ale poszła. Chłopak przez jakiś czas odprowadzał ją wzrokiem.
* * * * * * * *
- Matko... - zaczęła Sheolo, kiedy tylko zbliżyła się do płonącego, kompletnie rozbitego konwoju. - Co się dzieje?
Wilczyca podbiegła do Onki, stojącej na jednym z płonących wozów i odprawiającej intensywne modły. Młoda zatrzymała się przed ścianą ognia i obrzuciła błędnym spojrzeniem pocięte, częściowo zmiażdżone ludzkie ciała, porozrzucane fragmentami w kałużach krwi. Serce waliło jej w piersi jak młot, a żołądek jakby próbował się wyrwać.
- Nadszedł dzień... - zawodziła chrapliwym głosem Wyrocznia. - Dzień zapłaty...!
- Co zamierzasz zrobić z tymi dziećmi, matko? - zapytała, oglądając zapłakane, w niewielkiej części ranne, przerażone buzie. Większość z nich patrzyła ślepo na zwłoki dorosłych, zaciskając drobne ząbki w szlochu, zagłuszanym przez ryki Wilczurów i szum płomieni.
Sheolo zachciało się wymiotować.
- Niewierni! - wrzasnęła Onka, a plemię zawtórowało zwierzęcymi okrzykami.
Dziewczyna rozglądała się po wymazanych juchą, zdziczałych stworzeniach, jakie do teraz uważała za rodzinę. Wszyscy w kościanych maskach, tańczący w rytm upiornej muzyki śmierci. Niektórzy pili krew, jedli jeszcze ciepłe ciała. Inni, pochylając się nad zagubionymi w odmętach bezsensownej wojny dzieciach, wydawali z siebie nienaturalne charkoty. Część kobiet stymulowała seks. Dur'Khan, pogrążeni w tej całej ohydzie, przeżywali ekstazę. A młoda Wilczyca zaczynała rozumieć, dlaczego istoty pokroju jej braci zostali nazwani Nieludźmi.
- Właśnie dzisiaj! Bogowie obdarzyli nas młodą krwią, obarczoną pierworodnym grzechem rodziców! Oto one! Dzieci niewiernych!
A Wilcy zawtórowali jej.
- My! My już nigdy nie zapomnimy Wojny...! Nasze dusze przypieczętowane są nienawiścią, a Bogowie prowadzą nasze dłonie ku bitwie! Lecz ona...! - Onka wskazała na córkę. - Oto spadkobierczyni Wojny, wybrana przez Przodków!
Dur'Khan otoczyli Sheolo, tupiąc i wyginając się w agresywnym tańcu wojennym, a ona rozglądała się, zdezorientowana. Niepewna, o czym mówi jej matka. Zapach posoki i dymu dławił ją, podrażniał spojówki.
Zaś na ciemniejącym horyzoncie rozpoczynał się sztorm.
- Niechaj krew skażonych grzechem pierworodnym swoich rodziców, przelana ręką spadkobierczyni Wojny, zmyje ludzkie winy!
Dziewczyna wpatrywała się w osłupieniu w szamankę, powoli pojmując, czego wymaga od niej plemię. W jej myślach powstała biała ściana. Po raz pierwszy w życiu zrobiło jej się zimno.
Nie wiedziała, kiedy Dur'Khan zaczęli prowadzić dzieci w stronę wioski. Ona sama poruszała się mimowolnie, prowadzona przez matkę w silnym uchwycie, niczym szmaciana laleczka.
Bogowie... nie pozwólcie jej... jak możecie to oglądać?
Zapadł zmrok. Wojownicy poczęli rozpalać wielkie stosy drewna i stojące, kościane pochodnie, w wielkim szczęściu wrzucając zwłoki do ogniska. Onka puściła córkę i poszła do ołtarza, posypując go czymś. Sheolo stała w miejscu, drżąc, czego nikt w ogólnym podnieceniu nie mógł zauważyć.
Wrzask dzieci był nie do wytrzymania, a zbliżająca się wichura targała płomieniami, które omiatały otoczenie podobnie do kłapiących paszcz rozeźlonych upiorów.
Chaos panujący w szczepie dopełniło dudnienie bębnów wojennych.
Niechaj krew skażonych grzechem pierworodnym swoich rodziców,
przelana ręką spadkobierczyni Wojny,
zmyje ludzkie winy!
To nie jest mój dom. To jest piekło.
To nie jest Wyrocznia. To heretyczka.
To nie jest religia. To droga w ciemność.
Przywołana, podeszła do matki, a jej oczy przepełnione były mieszanką szoku i rozżalenia. Bez słowa sięgnęła po rytualny sztylet, gdy Onka wyciągnęła go przed siebie. Chociaż gdzieś w myślach ciągle podejmowała decyzję, wiedziała, że cokolwiek zrobi, nie będzie to zgodne z wolą szamanki. A to oznaczało śmierć.
Wzięła głęboki wdech, jakby chcąc po raz ostatni posmakować uczucia pełnych płuc. Odwróciła głowę ku przerażonym dzieciom, których los miał teraz zależeć od pojedynczego, precyzyjnego cięcia. Ich czerwone, zaszklone od łez oczy utwierdziły ją w przekonaniu, że postępuje dobrze.
W jej wspomnieniach zamigotał jeszcze Assiento. Zastanawiało ją, czy będzie żałował. Nie potrafiła tego zgadnąć. Uśmiechnęła się lekko, niewidocznie. Lubiła go bardziej, niż sądziła kilka godzin wcześniej.
Chwyciła ostrze sztyletu w palce drugiej dłoni, układając je poziomo. Nieco uniosła broń, przeglądając się w metalicznym odbiciu. Dostrzegła dzikie, wilcze oczy. Te same, które znała ze snu.
A jednak.
- Teraz! Zabij!
Krzyk matki, kończący rytualną litanię, wyrwał ją z zamyślenia. Poczuła nieprzyjemny skurcz w piersi. Spokój jej duszy rozdzierał rozpaczliwy krzyk, jakiego nie miała odwagi z siebie wydobyć. Uniosła swoje zwierzęce oczy na rodzicielkę. Dostrzegła dokładnie to samo, co w chwilach oglądania własnych, lustrzanych tęczówek, lecz to już zdawało się nie mieć znaczenia.
Wtedy to się stało.
Z brzękiem, którego świętujące przy ogniu, bębnach i wrzaskach plemię nie mogło usłyszeć, do wioski wpadł w pełni uzbrojony, ludzki oddział konny. Zaskoczenie wzięło górę. Już po kilkunastu sekundach jedna trzecia Dur'Khanów legła, przebita strzałami i długimi ostrzami.
Sheolo poczuła zbawienny napływ adrenaliny. Spojrzała na Onkę jeszcze raz, tym razem z obrzydzeniem, którego nigdy do tej pory nie odważyła się okazać.
- Nie.
Szamanka, oglądająca w niemym zaskoczeniu klęskę własnego plemienia, na dźwięk zdecydowanego głosu córki wyprostowała się, jednocześnie pochylając szyję, podobna do sępa.
- Zdrajca! - syknęła.
- HERETYCZKA! - wrzasnęła Sheolo, po czym odwróciła się i przecięła więzy krępujące dzieci. Kazała im trzymać się razem i uciekać do swoich.
- Bogowie, prowadźcie moją dłoń!
Młoda usłyszała znajomy dźwięk. Znała go, oj, znała.
W ostatniej chwili przykucnęła i, sięgając od dołu, złapała za uchwyt kosy wymierzonej w jej głowę. Z wysiłkiem przekraczającym granice jej wytrzymałości, chwyciła ciężki kij obiema dłońmi i obróciła go poziomo, mocując się z matką. Czuła jednak, że ta walka nie należy do niej.
Krzyknęła z bólu, gdy jej mięśnie zaczęły się zrywać. Odpuściła, upadając na kamienne stopnie i turlając się, by uniknąć uderzenia. Wstając, dostrzegła pęknięcia, powstałe po spotkaniu się kosy Onki z podłożem ołtarza.
Kątem oka widziała, jak inni Wilkowaci polegają. Nie zależało jej na tym. Tego dnia straciła wszelkie więzi z Dur'Khanami. Uskakiwała przed huśtającą się z zawrotną prędkością kosą matki, rozwalającej wszystko na swej drodze. Zastanawiała się, kto ją szybciej zabije - ludzie czy Onka.
W końcu dotarła do punktu bez wyjścia, zderzając się plecami z jedną ze skał, które otaczały wioskę z dwóch stron. Zrezygnowana, podjęła ostatnią, rozpaczliwą próbę zablokowania śmiertelnego uderzenia. Wiedziała, że długo nie wytrzyma.
Stękając i przygryzając wargę aż do krwi, pomyślała, że istnienie jest pozbawione jakiegokolwiek sensu. Na świecie są dzieci, które płaczą za swoimi rodzicami, ale są też tacy jak ona - mierzący się z rodzicielami na śmierć i życie. Czym się różni jeden rodzic od drugiego? Wszyscy byli stworzeniami. Dlaczego tak się od siebie różnili?
Onka przydusiła Sheolo drzewcem. Z warknięciem zwolniła nacisk, tylko po to, by uderzyć córkę górną, kamienną częścią ostrza. Młoda Wilczyca dostała w głowę, wpadła na skałę i osunęła się po niej, nie mając już więcej energii na walkę z ciemnością ściągającą ją w otchłań.
Była pewna, że to już koniec. Mimo to, nie czuła żalu. Cieszyła się, że udało jej się zrobić to, co tak naprawdę pragnęła uczynić. Spod zmrużonych powiek widziała matkę, która upuściła kosę i podniosła rytualny sztylet, który, o ironio, miał pozbawić tchnienia innych żyjących.
Niech i tak będzie.
Rozwścieczona Onka, zaślepiona końcem własnej herezji, zignorowała możliwość ucieczki. Głęboko wierzyła, że to jej córka jest zdrajcą, sprowadzającym na plemię Dur'Khan klątwę Przodków.
Zaś tym, co zobaczyła Sheolo, były znajome, wilcze oczy, patrzące na nią z nienawistną żądzą mordu. Oczy, które w całym swym obłąkańczym zapale zgasły, gdy czyjeś świetliste ostrze ścięło głowę bestii, nierozumiejącej swych błędów aż po kres.
- Panie, co robimy z tą? Zabić?
Sheolo otworzyła powoli oczy, zastanawiając się, czy już umarła. Z rozpaczą odkryła, że nawet nie zdążyła do końca stracić przytomności. Wilcza wytrzymałość robiła swoje.
Podparła się odrętwiałym ramieniem, niepewna, czy jeszcze w ogóle ma jakieś kończyny. Próbowała wstać.
- Ej, to nie ona uwolniła dzieciaki?
- Nie, no co ty... niemożliwe...
Udało jej się przykucnąć. Pierwszym, co dostrzegła, była dokonana dekapitacja Onki. Zaszumiało jej w głowie. Dotarło do niej, że powinna się bać. Albo tłumaczyć. Lub prosić o litość. Nie miała jednak w sobie cienia strachu. Zamiast tego czuła się jak cholerny wybraniec Bogów, o którym tyle opowiadała jej matka. Przetrwała. Żywa pośród martwych. Nie liczyło się nic innego.
Nie miałaś racji, matko.
Zakaszlała, rozluźniając gardło po nieprzyjemnym akcie duszenia. Doznała lekkich zawrotów, ale poczuła się na sile, by stanąć na nogi. Spowodowała tym szmer wśród ludzkiego oddziału i wysunięcie się części kling.
Zobaczyła, że stojący przed resztą ludzi mężczyzna - najwidoczniej dowódca - wykonał dyskretny gest dłonią. Zdziwieni wojownicy opuścili gardę.
Omiotła go spojrzeniem. Wyglądał dokładnie jak ktoś, kogo nie chciałaby zdenerwować. Rozważała, czy powinna coś powiedzieć, ale zdecydowała się poczekać na wyrok. Spojrzała mu prosto w oczy. Przyglądali się sobie z chłodnym skupieniem. W końcu, jak przystało na Wilczura, Sheolo straciła cierpliwość.
- Zabijesz mnie czy nie? - zapytała zmęczonym, nieco zachrypiałym głosem. - Bez urazy, ale miałam naprawdę ciężki dzień. I... - kontynuowała, zerkając na truchło Onki. - ...i w ogóle, trochę trudne życie. Nie, żebym nie wiedziała, jak trudna jest decyzja o zamordowaniu czyjegoś dziecka, bo tego... - uśmiechnęła się słabo. - Też miałam z tym dzisiaj lekki problem. Ale wiesz, spieszy mi się odpocząć. Na tym świecie albo na tamtym.
Wzięła głęboki wdech, jakby chcąc po raz ostatni posmakować uczucia pełnych płuc. Odwróciła głowę ku przerażonym dzieciom, których los miał teraz zależeć od pojedynczego, precyzyjnego cięcia. Ich czerwone, zaszklone od łez oczy utwierdziły ją w przekonaniu, że postępuje dobrze.
W jej wspomnieniach zamigotał jeszcze Assiento. Zastanawiało ją, czy będzie żałował. Nie potrafiła tego zgadnąć. Uśmiechnęła się lekko, niewidocznie. Lubiła go bardziej, niż sądziła kilka godzin wcześniej.
Chwyciła ostrze sztyletu w palce drugiej dłoni, układając je poziomo. Nieco uniosła broń, przeglądając się w metalicznym odbiciu. Dostrzegła dzikie, wilcze oczy. Te same, które znała ze snu.
A jednak.
- Teraz! Zabij!
Krzyk matki, kończący rytualną litanię, wyrwał ją z zamyślenia. Poczuła nieprzyjemny skurcz w piersi. Spokój jej duszy rozdzierał rozpaczliwy krzyk, jakiego nie miała odwagi z siebie wydobyć. Uniosła swoje zwierzęce oczy na rodzicielkę. Dostrzegła dokładnie to samo, co w chwilach oglądania własnych, lustrzanych tęczówek, lecz to już zdawało się nie mieć znaczenia.
Wtedy to się stało.
Z brzękiem, którego świętujące przy ogniu, bębnach i wrzaskach plemię nie mogło usłyszeć, do wioski wpadł w pełni uzbrojony, ludzki oddział konny. Zaskoczenie wzięło górę. Już po kilkunastu sekundach jedna trzecia Dur'Khanów legła, przebita strzałami i długimi ostrzami.
Sheolo poczuła zbawienny napływ adrenaliny. Spojrzała na Onkę jeszcze raz, tym razem z obrzydzeniem, którego nigdy do tej pory nie odważyła się okazać.
- Nie.
Szamanka, oglądająca w niemym zaskoczeniu klęskę własnego plemienia, na dźwięk zdecydowanego głosu córki wyprostowała się, jednocześnie pochylając szyję, podobna do sępa.
- Zdrajca! - syknęła.
- HERETYCZKA! - wrzasnęła Sheolo, po czym odwróciła się i przecięła więzy krępujące dzieci. Kazała im trzymać się razem i uciekać do swoich.
- Bogowie, prowadźcie moją dłoń!
Młoda usłyszała znajomy dźwięk. Znała go, oj, znała.
W ostatniej chwili przykucnęła i, sięgając od dołu, złapała za uchwyt kosy wymierzonej w jej głowę. Z wysiłkiem przekraczającym granice jej wytrzymałości, chwyciła ciężki kij obiema dłońmi i obróciła go poziomo, mocując się z matką. Czuła jednak, że ta walka nie należy do niej.
Krzyknęła z bólu, gdy jej mięśnie zaczęły się zrywać. Odpuściła, upadając na kamienne stopnie i turlając się, by uniknąć uderzenia. Wstając, dostrzegła pęknięcia, powstałe po spotkaniu się kosy Onki z podłożem ołtarza.
Kątem oka widziała, jak inni Wilkowaci polegają. Nie zależało jej na tym. Tego dnia straciła wszelkie więzi z Dur'Khanami. Uskakiwała przed huśtającą się z zawrotną prędkością kosą matki, rozwalającej wszystko na swej drodze. Zastanawiała się, kto ją szybciej zabije - ludzie czy Onka.
W końcu dotarła do punktu bez wyjścia, zderzając się plecami z jedną ze skał, które otaczały wioskę z dwóch stron. Zrezygnowana, podjęła ostatnią, rozpaczliwą próbę zablokowania śmiertelnego uderzenia. Wiedziała, że długo nie wytrzyma.
Stękając i przygryzając wargę aż do krwi, pomyślała, że istnienie jest pozbawione jakiegokolwiek sensu. Na świecie są dzieci, które płaczą za swoimi rodzicami, ale są też tacy jak ona - mierzący się z rodzicielami na śmierć i życie. Czym się różni jeden rodzic od drugiego? Wszyscy byli stworzeniami. Dlaczego tak się od siebie różnili?
Onka przydusiła Sheolo drzewcem. Z warknięciem zwolniła nacisk, tylko po to, by uderzyć córkę górną, kamienną częścią ostrza. Młoda Wilczyca dostała w głowę, wpadła na skałę i osunęła się po niej, nie mając już więcej energii na walkę z ciemnością ściągającą ją w otchłań.
Była pewna, że to już koniec. Mimo to, nie czuła żalu. Cieszyła się, że udało jej się zrobić to, co tak naprawdę pragnęła uczynić. Spod zmrużonych powiek widziała matkę, która upuściła kosę i podniosła rytualny sztylet, który, o ironio, miał pozbawić tchnienia innych żyjących.
Niech i tak będzie.
Rozwścieczona Onka, zaślepiona końcem własnej herezji, zignorowała możliwość ucieczki. Głęboko wierzyła, że to jej córka jest zdrajcą, sprowadzającym na plemię Dur'Khan klątwę Przodków.
Zaś tym, co zobaczyła Sheolo, były znajome, wilcze oczy, patrzące na nią z nienawistną żądzą mordu. Oczy, które w całym swym obłąkańczym zapale zgasły, gdy czyjeś świetliste ostrze ścięło głowę bestii, nierozumiejącej swych błędów aż po kres.
- Panie, co robimy z tą? Zabić?
Sheolo otworzyła powoli oczy, zastanawiając się, czy już umarła. Z rozpaczą odkryła, że nawet nie zdążyła do końca stracić przytomności. Wilcza wytrzymałość robiła swoje.
Podparła się odrętwiałym ramieniem, niepewna, czy jeszcze w ogóle ma jakieś kończyny. Próbowała wstać.
- Ej, to nie ona uwolniła dzieciaki?
- Nie, no co ty... niemożliwe...
Udało jej się przykucnąć. Pierwszym, co dostrzegła, była dokonana dekapitacja Onki. Zaszumiało jej w głowie. Dotarło do niej, że powinna się bać. Albo tłumaczyć. Lub prosić o litość. Nie miała jednak w sobie cienia strachu. Zamiast tego czuła się jak cholerny wybraniec Bogów, o którym tyle opowiadała jej matka. Przetrwała. Żywa pośród martwych. Nie liczyło się nic innego.
Nie miałaś racji, matko.
Zakaszlała, rozluźniając gardło po nieprzyjemnym akcie duszenia. Doznała lekkich zawrotów, ale poczuła się na sile, by stanąć na nogi. Spowodowała tym szmer wśród ludzkiego oddziału i wysunięcie się części kling.
Zobaczyła, że stojący przed resztą ludzi mężczyzna - najwidoczniej dowódca - wykonał dyskretny gest dłonią. Zdziwieni wojownicy opuścili gardę.
Omiotła go spojrzeniem. Wyglądał dokładnie jak ktoś, kogo nie chciałaby zdenerwować. Rozważała, czy powinna coś powiedzieć, ale zdecydowała się poczekać na wyrok. Spojrzała mu prosto w oczy. Przyglądali się sobie z chłodnym skupieniem. W końcu, jak przystało na Wilczura, Sheolo straciła cierpliwość.
- Zabijesz mnie czy nie? - zapytała zmęczonym, nieco zachrypiałym głosem. - Bez urazy, ale miałam naprawdę ciężki dzień. I... - kontynuowała, zerkając na truchło Onki. - ...i w ogóle, trochę trudne życie. Nie, żebym nie wiedziała, jak trudna jest decyzja o zamordowaniu czyjegoś dziecka, bo tego... - uśmiechnęła się słabo. - Też miałam z tym dzisiaj lekki problem. Ale wiesz, spieszy mi się odpocząć. Na tym świecie albo na tamtym.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz